نشود فاش کسی انچه میان منو توست
 

تا اشارات نظر نامه رسان منو توست


گوش کن با لب خاموش سخن میگویم


پاسخم گو به نگاهی که زبان منو توست


روزگاری شد و کس مرد ره عشق ندید


حالیا چشم جهانی نگران منو توست


گرچه در خلوت راز دل ما کس نرسید


همه جا زمزمه ی عشق نهان منو توست


اینهمه قصه ی فردوس و قضای بهشت


گفتوگویی و خیالی ز جهان منو توست


نقش ما گو ننگارند به دیباچه ی عقل


هر کجا نامه ی عشق است نشان منو توست


سایه از اتشکده ی ماست فروغ مه و مهر


وه از این اتش روشن که به جای منو توست